03 december, 2018

Waardigheid

waardigheid

Gastblog en reflectievragen bij de deugd waardigheid:

Iris van Liere is leerkracht in hart en nieren. Daarnaast is ze op haar school Intern Begeleider en Kindertrainer Mindfulness. En vierde taak bestaat uit het begeleiden van PABO-studenten. Een rijk bestaan, waarvan ze geniet en dagelijks leert.

In onze school gebruiken wij de deugdenkaarten. Eens in de zes weken zetten we een nieuwe kwaliteit in het voetlicht. Iedereen doet mee. We vertellen er verhalen bij, we bedenken activiteiten en we filosoferen over de deugd. Dat levert prachtige inkijkjes in de levens van de leerlingen, hun ouders en het team op. We groeien samen van de aandacht voor deugden: als mens, als deel van de school en de samenleving.

Ruim een week geleden vroeg Annelies me om een blog te schrijven bij de deugd waardigheid. In de volgende fragmenten kun je lezen hoe deze deugd mij is opgevallen.

***

Een verstilde blik heeft hij soms. Een fiere houding. Hij weet dat hij moeite heeft met de lesstof terwijl hij ouder is dan de meeste kinderen in zijn groep. Dat doet wat met hem. Hij compenseert. Door veelvuldig de discussie met mij aan te gaan. Door overduidelijk geen zin te hebben in de opdracht. Door snel op zijn strepen te staan als een andere leerling door mij – in zijn ogen – minder wordt aangesproken op gedrag dan hij. Door mij uit te dagen bij een toets: “wat krijg ik van u als ik een 10 haal?” en een veel te hoge inzet af te willen spreken. Ik luister en vorm de weddenschap om naar iets waar wij allebei beter uit zullen komen.

***

Ze zit aan een tafeltje, dicht bij haar spelende kleutertje. Het is ouderspreekuur. Ze is een kwartier na de vader van haar kind gekomen, want – zegt ze – ze kunnen niet samen in één ruimte zijn. Ze vertelt over haar kinderen, van wie er één in onze groep zit. Over haar zorgen, omdat ze de kinderen zo weinig ziet. Ze heeft in het verleden keuzes gemaakt waardoor er een kink in de kabel is gekomen van het gezin dat ze ooit waren. Al een aantal jaren laat ze zien dat ze dat nu anders doet, ze is gegroeid als mens. Maar het verleden blijft haar achtervolgen. Ze zucht diep. Wij luisteren.

***

We zitten bij elkaar, in een cirkel. Ieder achter zijn tafel. Het is oorverdovend stil. Twee bestuurders, zichtbaar gespannen, klaar om hun verhaal te doen. Een team, klaar om te luisteren. Een missie, die enige jaren werd gestart vanuit idealisme. Samenwerken door alle lagen heen. Ieder mens, ieder kind in zijn of haar eigen waarde laten. Een school waar we elkaar ontmoeten en nieuwsgierig zijn. Het is gelukt. Met de leerlingen, het team en de ouders. Met de deugden als leidraad. Maar op bestuurlijk niveau blijkt de werkelijkheid weerbarstig. En dus zal de samenwerking op een andere manier ingevuld gaan worden, wat betekent dat collega’s belangrijke keuzes zullen moeten maken, die aan het hart gaan. We verwerken.

***

“Juf, ik heb iets voor u.” Met een stralende blik loopt hij naar de vensterbank, waar hij van achter de gordijnen een bos rozen tevoorschijn tovert. Wow! Er gaat een zucht van bewondering door de groep. Wat mooi! Hij kijkt mij aan. “Voor uw verjaardag,” zegt hij. Later die dag zegt hij: “Juf, u meent het toch, als u zegt dat u denkt dat ik later  een goede sportman of leraar kan worden?” Jazeker!

“Als ik bij Ajax voetbal, dan zorg ik voor een vrijkaartje voor u!”

Met rechte rug verlaat hij de klas.

***

Zoals de moeder in de deuropening nog even omkijkt en vraagt: “Zal ik laten horen, hoe het verder gaat? Want ik weet het zeker, ik ben een goede moeder!” We knikken: natuurlijk!

En de ontmoetingsschool de ontmoetingsschool zal blijven. Omdat we de boom, die we zes jaar geleden geplant hebben, willen laten doorgroeien.

Ieder van ons heeft droogte, hoog water en storm doorstaan. Ieder zoekt zijn weg. Soms winnen we, soms verliezen we. Met waardigheid.

Bestel Het Deugdenspel of een Deugdenboek
Facebooktwitterlinkedin
← Terug naar vorige pagina